45. il 2009. ay fevral. atam işdən qonşu qadına zəng vurub bəs evdəkilərə deyin ki belə bir hadisə olub, axşam gələcəm qubaya gedəcəyik. sən demə nənəm ölüb. o axşam atam işdən icazə alıb gələ bilmədiyi üçün gedə bilmədik. səhər tezdən getməli olduq. səhər saat 7dən biraz keçmişdi. o günü heç vaxt unutmuram. soyuq külək əsirdi, qar havası var idi. ki bir gün sonra qubada güclü qar yağacaqdı həmçinin bakıya. avtovağzala gedib quba avtobusuna minəndən sonra avtobus yola düşən anda ahmet kayanın bir mahnısı çalmağa başladı. belə başlayırdı: vakit tamam seni terk ediyorum. uşaqlığın verdiyi xiyarlıq ilə avtobusda gözlərim dolmuşdu. bunları niyə yazdım? inanın bilmirəm. sözlük psixoloq kimi bir şeydir. ya da bir psixoloq oturub yazdıqlarımızı analiz edib nə problemimiz olduğunu ortaya çıxara bilər. məsələn niyə həmişə bu mənzərə yadıma düşür? çox qəribədi.