4. gecə rahatdı o yazara, gecə daha sakindi, daha az yalançıdı gecə. otağı aydınladan monitorun işığında rəqs edən siqaret tüstüsünə baxıb uzaqlara dalar ara sıra, olan qalan tək siqaretini ən az üç dəfə yandırıb yarısında söndürər gecə bitənə qədər.
sözlükdə bir musiqi paylaşılar, açar, illər əvvəlki bir xatirəsini xatırladar musiqi, "nə tez keçdi vaxt içini sikm" deyib arxasına söykənərək musiqinin səsinə müşaiyət edən soyuducunun motor səsi ilə birlikdə yaranan auranı dinləyər bir müddət. yadına yemək düşər, soyuducunu açıb boş ketçup qablarına baxar. heçnə olmadığı üçün ən azından siqaretin yaratdığı acılığı keçişdirmək üçün yavan çörək yeyər.
ən çox nifrət etdiyi şey havanın yavaş yavaş işıqlanmasıdır, səhər saat 5də ötən quşun qatili olmaq istəmir o.
ama yenə də, ona belə xoşdu, sahib olduğu tək siqaret, varsa pivəsi yoxdusa çayı, musiqisi.
bu ona bəsdi, nəticədə o əsla xoşbəxt ola bilməyəcək tiplərdəndir. bu azda olsa onu xoşbəxt edirsə qoy yaşasın gecəsini.
gecə bizim tanrımızdır.