462. özümü kimsəsiz, öz ayağı gücünə ayaqda duran yetim kimi hiss eliyirəm, sözlük. qıraqdan özümə baxanda da eləbil kimsəm yoxdu. belə baxanda hər tərəfli yetiməm mən. cibim boş, ürəyim dolu. yada salan yox. danışacaq adam yox ki, hələ də 17 ildir münasib adam tapa bilməmişəm. o adamı ki, hər sıxıntımda qapısını döyə biləcəyim adam olsun. axtarmamışam da. çünki mən özümə qapanıq biriyəm. lap ən yaxın dostum olsa belə, mən ona bütün istədiklərimi, keçirdiyim hisslərdən ağız dolusu danışa bilmərəm və danışmaram. qəribə təbiətim var.

bilmirəm, qıraqdan məni necə biri kimi görürsüz, amma hamısı maskadı mənim üçün. son 3 ildə bu virtuallığın içində istədiyim, qıraqdan özümü necə biri kimi görmək istədiyim mən'i axtarmağa çalışmışam. mənə görə də alınıb bu. an etibarı ilə, mənim üçün "həyat", əynimdə nazik, qara rəngdə kurtka, ayağı yığılmış cins şalvar, barmağı kəsilmiş əlcək, ucu yeyilmiş qara boot və hot doglu flint suxariki almaq üçün cibimdəki 20 qəpikdən ibarətdir. hər dəfə güzgüyə baxanda hamıdan uzaqlaşan, artıq problem, artıq yük axtarmayan özümü görürəm. məni nisbətən tanıyan adamlar da yəqin fərqinə varıblar ki, yavaş-yavaş uzaqlaşmağa çalışıram, çünki, mən özümü 3 nəfərlik yolda 4-cü nəfər kimi hiss eliyirəm. niyə ? zira mən laiq olduğum rahatlığı, səmimiyyəti cəmiyyət içində tapa bilmirəm.

istər dostluq, istər sevgi münasibətlərində vəziyyəti başa düşüb ilk uzaqlaşan tərəf də mən olmuşam, o münasibətlərin yaranmasında olan dəstəyi də verən mən olmuşam, sonda soyuqluluq nəticəsində uzaqlaşan da mən və qarşımdakının fikirlərinə görə o eqoist əclafı da mən olmuşam. hardasaaa, ya da yox, hardasa deməyək, tam haqlı olan tərəfləri də var o şəxslərin. o şəxslərin ki, özünü pis, kimsəsiz hiss etdiyi zamanları zəifliklərindən istifadə edib o münasibəti yaratmışam bəlkə də. tam səmimi etiraf edirəm. mən buyam. bir qrammda heyifslənmirəm ki, mən belə hərəkət eləmişəm. vicdanım da narahat eləmir niyəsə. bəlkə də o vicdan məndə yoxdur, ya da qalib gəlmişəm o hissə, bilmirəm. məsələn, mən nəyisə düz eləmiyəndə bunu başa düşürəm, qarşımdakı bunu mənim üzümə vuranda da ürəyim də daha tez atmağa başlayır, amma, mən özümü çox sevirəm axı, vicdanımın məni içdən yeməsinə icazə verə bilmərəm və hardasa dərinliklərdə mənim haqlı olduğumu özümə yeritməyə çalışıram. bilirəm, düz eləmirəm, amma, özümü də məhv eləməyə icazə vermərəm mən. (yazdıqlarıma dəyər verib bura kimi gəlmisən, burda yazdıqlarıma şərik olmusan, eləmə təmbəllik, axıra kimi oxu ki, bəlkə mənim səhvlərimnən nəticə çıxarıb, doğrunu tapa bildin. maraqlı olacaq.)

istəklər.. məndə özümü kəşv eləmək üçün yaranan istəklər var. istəklərimi yazmaq üçün mənə 3 ay vaxt verin, mən siyahı tutaram. bu istəklərin içində əsas olan bir rock band yaratmaqdır, harley davidson bike almaqdır və bir moto club yaratmaqdır. qabağa verənimiz də olmadı deyirəm. 60 kilo çəkim var bir işə yaramır, bir dənə 200 qrammın zibilinə keçmişik, oğraşdı. 200 qramımız da olmadı ki, qabağa gedək.

maddiyatın icazə verməyəcəyi şeylər də var məsələn. camaat pulnan xoşbəxtlik əldə edə bilmirsə, gör biz pulsuz neyniyiriye ala? başa düşdük, həyat hamımızı sıxır, hər şey bərbaddı, amma nələrdəsə özümüzə təsəlli tapıb, rahatlaya bilirik. bu bilirsiz nəyə oxşuyur ? anusu zənci penisinin ağrısına öyrəşən sarışın qızın intizarına. ağlamağa bir tutarlı səbəbimiz də yoxdur ki, çiynimizdən 4 ton yük ataq. saydıqlarım əslində heç biri tutarlı səbəb deyil. bəlkə də elə buna görə də başıma gələnlərin hamısı yaxşı olur. ağlaya bilmirəmsə, ya çox güclüyəm, ya da poxuyist kimi fırlanıram ətrafda.

anyway. özümü nə qədər qürurlu aparsam da,mənim də qürurumun sındığı, içimə soxduğum vəziyyətlər olub. vaxtı ilə mənə misli-bərabəri olmayan, indi isə sıradan yoldan keçənnən fərqlənməyən yaxınlarım var ətrafımda. inanın mənə, bu sizin fikirləşdiyiniz yaxınlar deyil, səhv salmayın. sadəcə vaxt.. kiminsə qazanmaq üçün hər şeyini verəcəyi, mənim isə boş-boş işlərnən öldürdüyüm vaxt lazımdır. o vaxt çatanda da istədiyimiz adamlara sikdir çəkə biləcəyik. hərçənd, o vaxtın çatmağını gözləmək səni sevməyən birindən "səni sevirəm" sözünü gözləmək qədər utopik görünə bilər. məsəl çəkdiyim şeyləri həqiqətən yaşamağım mənə qəribə gəlir. çünki, entrydə çəkdiyim hər məsələn sözünə uyğun birşey yaşamaq qəribə görsənmir sizcə də ?

bayaq elədiyim səhvlərdən, indi də o səhvləri bərpa edəcək düzlərdən yazacam. yuxarıda yazdığım sikdir olunası şəxslər düz addımdır məsələn. əyər iki şeydən birini seçməkdə çətinlik çəksəm, bilmədiyim düz və ya bildiyim səhv arasında qalsam, əminəm ki, ikisini də sikdir eliyib, başqa variant axtaracam. riskə getməyi heç vaxt sevməmişəm, amma adrenalinə yox demərəm.

"nə isə" deyib yekunlaşdırmaq istəyirəm. ona görə ki ürəyimdə olanlar nə telefonumun qeydlərində max 1500 hərf limitini çoxdan aşaraq, 3-cü qeydi yazmağıma bəs elədi, nə də ki, batareyanın son qalan 22% enerjisinə bəs eliyər. nəysə, carpe diem!-*