4. bu qədər il oxumuşam, amma, məktəb illəri yaddaşımda bircə hadisə ilə qalıb. o vaxtı fizikaya maraqlı idim, əməlli gələcəkdə nə olacağıma qərar vermişdim. bütün günü kitabxanalardan fizika ilə bağlı kitabları axtarıb oxuyurdum. o vaxtı fizikadan olimpiadaya göndərdilər, məktəb və şəhər birincisi olandan sonra ölkə üzrə göndərəcəkdilər. tez məni evə göndərdilər ki, iki pasport şəkili lazımdır. mən də bütün yolu qaçıb evə gəlmişəm, mama dedi şəkil yoxdur, get papanın iş yerinə aparıb iki dəqiqəyə çəkdirsin. yenə qan tər içində çatım, papam apardı şəkil çəkildi və gətirdim katibəyə. indi də həvəsnən gün sayıram nə vaxt göndərəcəklər. üstündən iki həftəyə yaxın vaxt keçmişdi. çağırdılar məni katibənin yanına, müəllimə də orda idi. katibə üstündə şəklim olan çırılmış bir vərəqi verdi əlimə, olimpiadaya getmirsən dedi. mən də qoyun kimi baxıram, isti basıb məni, yaşlar yığılıb qalıb gözümdə. gücnən çıxan əsən səsimlə niyəsini soruşdum. müəllimə də yadından çıxartma ki, sən azərbaycanda yaşayırsan dedi. mənasını bu günə kimi anlamadım. səhər açılan kimi evdə olan bütün kitablar qayıtdılar kitabxanaya, o gündən fizikadan bütün yoxlamalarım 3 idi. qəsdən eləmirdim, həqiqətən gül kimi dərsə nifrət yaratdılar. azərbaycandan da köçdüm, başqa məktəbdə də oxudum, amma nə o cümlənin mənasını anladım, nə də fizikaya maraqım döndü.