42. imtahanların bitəcəyi gün.

həmin gün yaxınlaşdıqca müəmma daha da artır. bir gün qalmış dözülməz səviyyəyə çatır. imtahan axşamı fikirləşirsən, doğurdan da sabah bu vaxtı bu cəhənnəm əzabından qurtulacam. doğurdan sabah bu vaxtı sevdiyim işlə məşğul ola biləcəm. adam fikirləşə də bilmir. fikirləşmək belə həyacanvericidir. belə şeylər fikirləşməkdən özünü itirirsən, heç imtahana da hazırlaşa bilmirsən.. vaxt keçmək bilmir. cəmi saatlar qalıb amma. düşünəndə bir neçə gün bundan qabağı - saatları yox günləri saydığın vaxtları dəli olursan, ki necə ola bilər belə səbirli olmusan?

bəli bu gün səbirsizliklə gözlənilən həmin gündür. baxırsan ki, bunu gözləyirdim mən? axı burda qeyri adi bir şey yoxdur. heç nə. amma dünən yadına düşür dünəndən iyrənirsən. bu gün heç də üst səviyyə bir gün deyil. normal gündür. amma dünən alt səviyyə bir gün idi, normadan aşağı. bu gün normal günə qayıdırsan. xəstə olan adamın sağaldığı kimi. suyun altında boğulan adamın suyun havaya çıxdığı kimi..

mənə maraqlıdır. bizim səbirsizliklə gözlədiyimiz bütün günlər əslində normal günlərdi bəlkə? lap imtahan olmasın, sevdiyin qrupun konserti, səyahət, nə bilim nə hamısı elə adi günlərdir bəlkə. sadəcə indi onu yaşamadığımız üçün bizə fövqəladə bir şey kimi gəlir, və həmin günlər əlimizdən alındığı zaman biz anlayırıq onun qiymətini. ona görədir ki, səyahətdən qayıdan adam əslində nə qədər gözəl günlər keçirdiyinin fərqinə varır, konsertdən qayıdan da elə nə bilim.