63. heç vaxt başa düşmədiyim və məni başa düşməyən insan. indi yadıma salıram, mən uşaq olanda o məşhur suala * atanı çox sevirsən ya ananı? həmişə "papamı! " deyirdim. o da ayrı adam idi bir vaxtlar, ya mənə elə gəlir? bilmirəm. mənimlə fəxr etdiyi vaxtlar da olub ya o da mənə elə gəlir. bunu da bilmirəm. indi aramızda heç " bu ölkə hara gedir?" səviyyəsində belə söhbət getmir. anam yenə hərdən zəng edib yoxlayır, birdən tək evdə ölüb qalaram heç kim bilməz. papam isə ancaq nəsə lazım olanda, sonra da yad insan kimi sağ ol deyib qurtarar.
bayaq yenə zəng elədi, qardaşını al otur onunla söhbət elə yığışdır onu, adam olsun, adam kimi danışsın dedi. mən də yaxşı dedim, növbə indi onu sürgün eləməyə çatdı düşündüm. amma... lakin... ancaq düşündüm, yenə heç nə demədim. bəlkə o söhbətdən birini də onunla etməliydim vaxtında? bəlkə dərdimizi anlayardıq? bəlkə gecdir?
nədənsə qəbir ziyarəti başlıqdakı yazılar ürəyimi sıxdı. mənimlə danışmasın, amma, ona heç nə olmasın, keçdi ürəyimdən. o məşhur sualın cavabı eyni qalıb deyəsən.
bəlkə də gec deyil?...