64. uşaq vaxtı yadıma gəlir
xəstələnlənmişd im.anam banka
salmışdı.yorğan ı başıma çəkib
zarıyırdım.atam da işdən
qayıdırdı.diyəs ən anam demişdi
xəstə olduğumu.2 dənə kinder
almışdı.elə sevinmişdim ki,xəstə
halımla qucağına tullanmışdım.hə
yatda qarşılıq gözləmədən ailəm
və mənim üçün həmişə əlindən
gələni edən insana sevgimi heç
vaxt ifadə edə bilməmişəm.bəlk ə
də duyğularını hər zaman biruzə
verməyə utanıb.ona görə mən də
cəsarət edə bilməmişəm.amma
tək qorxum özümü sübut edə
bilmədən bu dünyadan köçüb
getməsidir.anam da
həmçinin.hər dəfə belə şey
ağlıma gələndə gözlərim dolur.