131. 8-9 yaşımız olar, küçədə 3 dostuq. alça, ərik-filan yeni yetişən vaxtdı. harda ağac görsək böyük hirslə üstündə meyvə saxlamırıq. bir gün bizdən böyük uşaqlar gəldilər ki, bəs yaxınlıqdakı uşaq baxçasının həyətində xəzinə var. hamısının da cibləri alça, ərik doludu.
oturduq biz 3 nəfər planımızı cızdıq, yaraq-yasaq hesabına köhnə, cibləri çox olan paltarlar geyindik, getdik baxçaya. ciblərimizi doldurub, təzəcə sevinə-sevinə evə qayıtmağa hazırlaşırdıq ki, qarovul çıxdı qarşımıza. uşaqlar babat qorxurlar, mən də qorxuram təbii, amma sanki vəziyyəti gərginlikdə saxlamamaq üçün "olsun da" havasındayam. qarovul birincidən soruşdu ki, cibində nə var? bu da deyir ki, iki dənə ərik. qarovul hamısını çıxarmağını istədi, bunun da ciblərindən hələ çəyirdəyi belə formalaşmamış alçalar çıxanda qarovul buna qəşəng bir şapalaq tutuzdurdu. bu da fürsəti fövtə verməyib, tez kənara keçib, ağlamağa başladı. ikincidə rəng qalmayıb, mən hələ də həmin havadayam. qarovul bundan soruşur ki, atanın adı nədi? bu da demək istəmir ki, tanısa şikayət eləməsin. mənə baxdı əvvəl, sonra da başını qaşıyıb, "nəydi, ə, onun adı?" deyəndə mən şiddətli bir gülmək partlaması yaşadım. nəsə, qarovul buna "dədənin adını bilmirsən ə?!" deyib birini tutuzdurdu, güldüyümçün mənə də ikisini vurub, qovdu.