1. mövzu təzə deyil. aydın məsələdi. fərqli filmlərdə, seriallarda, kitablarda, hətta real həyatda zaman-zaman qarşılaşdığımız haldır: insanlar lal olmasalar da danışmadan anlaşmağı seçirlər.
türklərdə söz var: "hayvanlar koklaşa koklaşa, insanlar konuşa konuşa anlaşır". bəlkə də bu hər zaman üçün geçerli deyil. bəzən insanlar susaraq da anlaşa bilməlidirlər. özəlliklə çox danışıb heç nə deməyən insanlar.

kim ki duk'un "boş ev" filmini, "80'ler" dizisinin "susmuş" obrazını, məhəlləmizdəki esmira xalanı nümunə gətirə biləram. ama bunlara ehtiyac yoxdu.

illər öncə belə bir söz eşitmişdim: "kim olduğun öyle bir bağırıyor ki, ne söylediğini duyamıyorum".

bəzən həqiqətən nə dediyimizin mənası yoxdu. çünki davranışlarımız bizdən daha yükək səslə danışır.

beynimizdə hər zaman belə bir narahatlıq daşıyırıq: "görəsən qarşı tərəfə öz fikrimi çatdıra bildimmi? məni doğru anladımı?"

bilməliyik ki, insanlara güvən hissini hərəkətlərimizlə aşılayırıq, sözlərimizlə deyil.

sənaye çağını bağlıyıb informasiya çağının qapısını aralayırıq. bu dövrdə şübhəsiz ən bahalı əmtəə bilgidir, fikirdir, məlumatdır.

hər kəsin bar-bar bağıraraq bir-birilərinə məlumat ötürmək istədiyi bir ortamda hədəfə çatmaq və hədəfi vurmaq üçün bəlkə də ən doğru yol susmaq və prezidentin sözü olmasın "yavaşlamaq"dır.

siz hörmətli oxucuları danışdığımız sözlərə bir az daha "farkındalık"la yanaşmağa, hətta mümkündüsə hər gün istifadə etdiyimiz cümlələrin sayını hesablağa dəvət edirəm.

o zaman heyrətlə görərik ki, əslində o sözlərin çoxunu işlətməmiş olsaydıq "hayat kalitemiz" aşağı düşməzdi.

cansınız!!