5. dünən avtobusda baxdığım gözəl film. film çox realist irəliləyir, ata personajı əla, səhnələr gözəl, ssenari gözəl irəliləyir və film bitir, gözəl bir film! vaxtın necə keçdiyini hiss etmədim, məqsədim də bu idi. ancaq, o qutu məsələsi beynimə ilişdi, qutuda nə var idi görəsən? deyə sual verib yenidən həmin səhnələrə qayıtdım, bəlkə uzun yol hipnozuna məruz qalıb səhnələri görməmişəm deyə, yox, rejissor həqiqətən qutunun içində nə olduğu bizə demir, halbuki qutunu xüsusi vurğulayırdı. telefonda başqa filmlər də var idi, ancaq bu filmdən sonra başqasına keçə bilmədim, pəncərənin pərdəsini açıb, bu şəhərdə sədaları altında pəncərədən baxaraq qutunun filmdə nə işə yaradığını düşünməyə başladım və bingo, gic zarafatların müşayiəti ilə həqiqət bədənimi bürüdü. qutu atanın digər həyatı idi, ailədən kənardakı həyatı, işləri, özü. uşaqları da gəzməyə apararkən əslində qutunun dalıyca gedirdi. filmin ssenarisinin süjet xəttinə diqqətli nəzər salsaq əslində filmin baş qəhramanı atadır və uşaqlar epizodik personajlardır. 12 ildən sonra evə qayıdan ata, qutunun dalıyca getməyə qərar verir və bu yolda başından keçənlər anlatılır, uşaqlar sadəcə onu müşayiət edir. filmi bu baxış bucağından irdələdikdə daha vurucu olur, bu ssenarinin götürüb filmin uşaqların gözündən çəkilməsi isə rejissorun möhtəşəmliyidi. qutunun içində nə olduğunu bilmirik çünki, biz onsuz atanın həyatından heç nə bilmirdik, və qutu da ata kimi dənizin dibinə batır.