5. yaxın adamı itirmək... daha doğrusu həmişə görməyə, sevməyə bəlkə də hərdən əsəbiləşməyə adət etdiyin həmin adam indi yoxdu... bədənini də öz əllərinlə torpağın altına qoydun.
həmin ərəfələrdə ətrafın hesabına yaran çox göynəməsə də, tək qalan kimi hiss edirsen ki, yox, bu camaat dağılışandan sonra gələcək əsl yanğı... gecə oyananda, səhər duran kimi ilk yada düşən bu kədər olur... adamın ağzına acı su gəlir sanki...
itirmək çətindir, öncədən hazırlaşmaq gərəkdi.
hər an yaxınlarınızı və xüsusilə də özünüzü, bədəninizi itirməyə hazır olun. indi uzaq kimi görünsə də, bu sözləri oxuyanda qanınızı qaralsa da, bu fikri dağıtmaq üçün müxtəlif yollara əl atsanız da, o gün mütləq gələcək.
maddi bədən ilə vidalaşıb, bu dünyada əldə edilmiş qəbullar, yaşayış - bilgi bazası ilə, şüur məkanında (?) əbədiyyən var olacayıq. ya yanma, kədər, peşmançılıq ilə, ya da rahatlıq, sevgi ilə.
eynən kabus və ya xoş yuxu kimi...