7. yanılmıramsa əgər, müşahidə etdiyim qədəri ilə, içindəki o melanxolik kimliyinizi itirir. elmi olaraq etməsi gərəkən budur onsuz. amma bunun pis tərəfləri də var. məsələn zaman zaman hansısa musiqidən təsirlənərək uzaqlara dalır, nələrsə xəyal edir, ağlamaq istəyirsinizsə, və bu andan zövq alırsınızsa, onu alıb aparır. bu depressiya deyil, melanxolik/emosional kimliyinizdir. və bundan vaz keçə bilmərsiniz, şəxsiyətinizi dəyişməyə bənzəyir. depressiya deyil, və siz o anları sevirsiniz, hətta yaradıcı/sənətçi ruhlu insansınızsa o anlar sizin ilham qaynaqlarınızdır. yolda gördüyünüz hansısa insanın üz mimiklərindən belə təsirlənib gözünüz yaşara bilər məsələn. o mimik barədə roman yaza bilərsiniz bəlkə də. ama prozac sonrası (əgər funksionaldırsa metabolizmanızda) itir o anlar. yazar ruhlu insansınızsa, böyük bir hissəsini itirirsiniz ilham qaynaqlarınızın.

nəyə qarşılıq olaraq? depressiya. məsələ odur ki o depressiyalar sizə həyat/təbiət/tanrı/yaradılış tərəfindən verilmiş ilham qaynaqlarınızı hərəkətə keçirən mexanizmlərdir bəlkə də. həyatın ədalət anlayışı.

bəlkə də olduğunuz kimi qalmalısınız. bəlkə də dəyişdiyiniz kimliyiniz sevməyəcəksiniz. həqiqətin nə qədərinə dözə bilərsiniz? bəs depresiyanın nə qədərinə dözə bilərsiniz? 21 qram? 21 qram nə qədər ağırdır?