1. Uşaqlara verilməməsi gərəkən sual. Beləliklə onları seçməyə məcbur edirsiniz. Cavabları olmadığı zaman özlərini məqsədsiz hiss edirlər. Hansı ki cavablarının olmama səbəbi sevdikləri sahə olmaması deyil, birdən çox olmasıdır. Mən uşaq vaxtı hər dəfə bu suala "səhər həkim, günorta polis, axşam rəssam" olacam deyirdim. Sonra heç biri olmadım. Çünki bir sahənin içində ixtisaslaşıb elə ölmək istəmirdim.
Tibb oxuyarkən yazar olmaq istəyirdim hansı ki absurd da deyil, yəni yazar olarkən hardasa işləmirsən nəticə etibarı ilə, həm həkim həm yazar ola bilərsən. Bu həm həkim həm polis qədər çətin və ya absurd deyil. Bu istəyimə qarşı ailəmin sərt reaksiyaları belə olurdu: "bir əldə iki qarpız tuta bilmərsən ay bala!!"
Necə də dayaz düşüncə. Belə adamlar tərəfindən böyüdülən uşaq, öz potensialına inamını itirir, sönür. Nə qədər iradəsi güclü olsa da, ona deyilənlərin səhv olduğunu düşünsə belə yenə də təsirlənir, uduzur.

Uşaqlara bu sualı verməyin, uşaqlarınızı "mamanı çox istysən ya papanı" kimi gicbəsər suallar verəcək olan qohumlarınızdan uzaq tutun. Uşaqlarınızı nənələrindən və babalarından da uzaq tutun.

Uşaqları keçdim, bu sualı hələ də özünüzə verib nə olacam deyib cavab tapmırsınızsa, sualı verməyi kəsin. Bəlkə də məqsədiniz olmadığı üçün deyil, seçiminiz çox olduğu üçün cavab verə bilmirsiniz?

Aşağıdakı *ted* videosunda bir gənc qız *multipotentialite* adı altında bu mövzudan danışır:

http://go.ted.com/bA3V