21. "qətl sınması" deyə bir şey var, bilirsiz yəqin. imam hüseyn şəhəri deyilən bölgədə, imamzadə kompleksinin 2-3 kilometrliyində yaşayan biri kimi hər il şahidi oluram ki, həmin məqamda - aşura günü saat 1-də bütün şəhərdə həyat dayanır. əvvəllər daha dəhşətli şeylər olurdu: hələ bir gün əvvəldən axşamdan səhər saatlarına kimi şaxsey deyə-deyə piayada imamzadəyə gedən gənc qrupları, başını yaranlar, kürəyi qan içində imamzadədən qayıdanlar, azyaşlı uşağını itirənlər, özünü itirənlər, ziyarətgaha soxulmaqçün fiziki mübarizədə insafını itirənlər və s. indi yollar bağlanır, polislərdən canlı sədd olur kompleksin girişində. təkcə hər il aşuradan bir gün əvvəl şah abbas məscidinin qarşısında mütləq şəkildə polis-şiə davası gedir, kərbəla yalan olur, vallah. dubinkadan ağzı əyilənlər, "allahu-əkbər", "lə ilahə illəllah" qışqıra-qışqıra ora-bura qaçışanlar, bütün il boyu hər şərəfsizliyə göz yumulan gəncədə elə bir üsyan havası yaradır ki, bir rüqəyya çatmır ağlamağa.

dumanlı bir uşaqlıq xatirəsindən bəhs eləyim sizə. neçə il əvvəl olmağıyla bağlı təkcə o yadımdadır ki, çox balacaydım. aşura günü, şiə ailəmdə bir ağır əhval, kədərli sükut hökm sürürdü. qohum-əqrəba bizdəydi, ya da biz hansısa qohumun evindəydik... dəqiq xatırlamıram. dayım saata baxdı və dedi ki, yarım saat sonra qətl sınacaq. gözüm qaldı saatda. həyəcanla yarım saatın keçməsini gözlədim. qəribə və fərqli gəlirdi mənə bu qohum-əqrəbanın şirin halva ətrafında toplaşması. yarım saatın tamamında oturduğum stuldan sıçradım və "qətl sındı! qətl sındı!" deyə atılıb-düşməyə başladım. fırlana-fırlana tullanırdım yerimdə və üzüm dayıma doğru çevriləndə, sol tərəfdən yağlı bir şillə yedim. imana gəldim.