70. bu söhbəti məndən bir neçə adam eşidib, dedim, buraya da yazım. öncə təxminən iki il öncə başıma gəlmiş hadisə:
günlərin bir günündə maşınla gedirəm (öz maşınımı sürürəm), 9-cu mkr. tərəfdə üç qadın (görünüşə görə bir ailə - nənə, ana və gənc qız) yolu keçməyə çalışırdı. həmin yerdə piyada keçidi olmadığına görə heç bir maşın onlara yol vermirdi. qadınlar harayasa çox tələsir, yaman gərgindilər (hər halda mənə elə gəldi). onlara yol verdim. maşını saxladım, qəza işıqlarını yandırdım, arxadan gələn bütün maşınlar da saxladı. qadınlar yolu keçəndən sonra, aralarında ən yaşlı olanı (nənə) mənim açıq pəncərəmdən mənə həyacanla dedi (əslində qışqırdı): "eşşək kimi sürürsünüz". (hadisənin sonu)
həmin qadına cavab vermədim. anladım ki, qadın başqa (onlara yol verməyən) sürücülərə çox acıqlı olub, ilk fürsətdə (imkanı mənə çatdığına görə) məni söyüb. hərçənd, onlara yol verən elə mən olmuşdum.
həmin an bir daha əmin oldum ki, insanlarımızda ifadə olunmamış o qədər qəzəb və əsəb var ki, hökumət dəyişəndən sonra, indiki iqtidara deyə bilmədikləri bütün sözləri (söyüşləri) yeni hökumətə ünvanlayacaqlar. odur ki, yeni hökumət olmaq iddiasında olanlar (öz, real, payımıza deyirəm) bilməlidir ki, onlar sevilməyə yox, söyülməyə gələcəklər.