17. bayaq tarqovudayam. gördüm insan həddən artıq çoxdur. sevindim ki yəqin aksiya falan olacaq. içimdə "allah sənə şükr bu millət axır ki ayılır" deyirdim ki gördüm bular bayrama hazırlaşır. yolkayla şəkil çəkdirən kim, şaxta babaya "uşağı sevindir" deyə pul verən kim, qızlara söz atan kim, pul dvijeniya eliyən kim, oğlanla tanış olan kim. onda anladım ki biz düzələn deyilik. acından ölsək də kefimizdən geri qalmırıq. hakimiyyətdə oturanlar da bu millətin psixiologiyası çox gözəl bilir. onunçün də ürəyi istəyəni edirlər.
bir millətin ki yaşama devizi "aclıq olsun, kef olsun" ola o millətin ayılacağına ümid etmək axmaqlıqdır. dediyim odur ki bu gün axmaqlıq etdim.