43. (baxma: səbirsizlik) ən başdakı səbəblərdən biri budur. çünki onsuz ölümlü bir dünyada yaşayırıq, biraz da gözləsək onsuz da öləcəyik, amma insan hər şey də olduğu yaşamaqda da səbirsizdir. dözə bilməz, 60-70 il gözləməyə, daha tez görmək, hiss etmək istəyər ölümü və bunun üçün bəhanələr axtarar. şübhəsiz ölüm qədər insana cazibədar gələn başqa şey yoxdur və ona görə haqqında bu qədər çox danışılır.
(baxma: bilmək arzusu) ikinci böyük səbəbimiz isə budur. yoxsa biz sadəcə səbirsizliklə açıqlaya bilməzdik intihar edən aydınları, alimləri. dostoyevskiyə görə sadəcə insana məxsus bir xüsusiyyətdir yaşaya bilməmək və o haqlıdır. çünki yalnız insan cavab axtarmağa, bilməyə çalışar, başqa heç bir canlı yox. heç bir qurd bir gün dayanıb mən niyə gəldim dünyaya, mən ət yeyən olduğuma kim qərar verdi, bəlkə mən otları daha çox sevirəm, bütün günü digər heyvanların ətin yemək vəhşilik deyilmidir kimi suallar verməz. və ya dovşan deyək sual verməz özünə mən niyə bu qədər qaçıram, canavar güclü olduğu üçün mü qaçıram, yoxsa qaçdığım üçün canavar güclüdür? dovşan sual verməz çünki o bilir ki, canavarı gördüyü an qaçmasa həyatı bitəcəkdir. amma insan dediyimiz canlı yuxarıdakı suallardan tutmuş hər cürə qəribə sualın sahibidir və ən dayanılmazı isə odur ki, insan bu sualların cavabın tapa bilməyəcək. və ya bəlli bir cavab tapdıqca hər cavabdan yeni suallar doğulacaq. həqiqətən kim olduğunu bilən insan dünyaya niyə gəldiyini də bilmək iatəyəcək, bunu da öyrəndikdən sonra bu dəfə yerinə başqa biri yaradıla bilməzdimi soruşacaq? amma mövcud şərtlər altında hətta yuxarıdakı sualların da cavabı tapıla bilməz, sadəcə təxmin edilə bilər. bunu bilən və hər şeyi vaxtından əvvəl bilmək istəyən aydınlar da öz xoşlarıyla ölümə getmişdir, çünki onlar bilirdilər ki, əgər oyanmasalar belə bu bir cavabdır və mən buna ,həqiqətən, çox hörmət edirem.