70. həm çox sevdiyim,həm də bəzi şeylərdən ötrü bağışlaya bilmədiyim insandı. içib danışdıqda həmişə nə qədər bədbəxt insan olduğumu bir daha xatırlayıram. ən pisi də ağlamasıdı ki,düşmənə də arzu etmirəm dedirdən şeydi. insan həmin an dünyanın və kainatın belə çata bilmiyəcəyi fikirlərdə olmaq istəyir. küsdüyümüz günlər ölsəydi necə olardı deyə düşünüb tez könlünü aldığım insandı. çox utanıram bu fikrimə görə amma özümdən asılı olmur artıq. heç vaxt özünə səni çox istəyirəm falan deyə bilməmişəm. ümumiyyətlə ata ilə necə danışmaq lazım olduğunu,yanında necə hərəkət etməli olduğumu heç vaxt bilməmişəm. uşaq vaxtı həmişə görüşdüyümüz bazar gününü səbrsizliklə gözləyib gəlmiyəcəyini bildirəndə ən azı 1 həftə küsülü danışırdım. buna görə də çox utanıram. kaşki ona həmişə yaxşı davrana və tez-tez səni sevirəm deyə bilsəm