4. urfan rudik oğlu abışov - vətənin mərd oğlu!
urfan, marsa gedəcək ilk azərbaycanlı idi. çox həyəcanlıydı - ölkə prezidenti şəxsən özü, yerli bələdiyyə, dədə qorqud - demək olar hər kəs yola salırdı urfanı. raket formasındakı şəkərbura, "marsda izim var azəriyəm mən" oxuyan hermofrodit, bir qarın yeməyə saz çalan aşıq, "bu şəhərdə"dən tutmuş, şit oğlanlar klubuna qədər - hamı kosmodromdaydı. aztv də canlı yayında gostərirdi: "...ölkəmizin, xalqımızın qürur günüdür - urfan rudik oğlu abışov marsa yollanır!"
studiyada bayram abu-havası vardı, qonaq dəvət olunmuş mingəçevir su elektrik stansiyasının rəis müavini cövdət müşfiqli, urfanın dünya kosmologiyasına yeni nəfəs gətirdiyindən danışırdı. gülzar ana urfana həsr etdiyi şeiri ağzı tüpürcəklənə tüpürcəklənə oxuyurdu:
"urfanam rudikin oğlu
vətənin mərd oğlu, işgüzar oğlu
sevirəm sizləri uçuram marsa
xalqın gücünə arxalanıram mən!"
stduyada tamaşaçılar əl çalır, arxa siradakı tələbələr hayqırırdılar: "urfaaaaan rudiiik oğlu abışoooov". sevincdən ağlayan gülzar ana əliylə "bəsdi, bəsdi" işarələrini verirdi. ekranın bir küncünü səməni və ura sözləri bəzəyirdi - urfan rudik oğlu abışov!
urfan tələm tələsik raketə mindi. termosunu yoxladı: çay var, qənd var - anasının yarim kilo bankada qoyduğu ağ gilas mürəbbəsi də yerindəydi! hövlnak halda əlini göt cibinə atdı - ohh papirosu da burdadı. skafandrın kaskasını aramla çıxarıb papirosun bir giləsini damağında alışırdı. raketin pəncərəsindən, indidə sazı boynunun ardına qoyub zorlayan aşığa gözü sataşdı, "kül səni sikənin başına" deyib raketi xoddadı...