12. bir əsgər yoldaşım var idi. anası rəhmətə gedib bu uşaq olanda, sırf "yetim" olduğuna görə heç kim ona dəymirdi. hər kəs də inanmışdı. yəni insanın bu yalana əl atacaq dərəcədə səviyyəsiz ola biləcəyi kimin ağlına gələrdi ki? məzuniyyətə gələndə təsadüfən öyrəndim ki, basıb bağlayırmış. anası da sağdı, atası da. bölüyə qayıdanda öyrəndiyimi heç kimə demədim. niyə belə etdiyini də soruşmadım. səbəb aydındır, adam əsgərlikdən əvvəl o qədər söhbətin atmosferinə düşüb qorxub ki, belə səviyyəsiz yalan uydurub. qorxursan başqa yol tap, anam ölüb nədi gijdıllax. başa düşürəm əsgərlikdə mühit fərqlidi, dedobşina var, haqsızlıq var, amma belə səviyyəsizlik etmək də şəxsiyyətsizlikdi. birtərəfli düşünmək niyyətində deyiləm. 18 yaşlı uşağı da bu mühitə salıb belə yalan deməyə məcbur edən hərbi sistemdə də günah var.
bir gün söhbət əsnasında mətnaltı xəbərim olduğunu çatdırdım. heç nə demədi. baxışları "yalvarıram heç kim bilməsin" deyirdi. mənə nə? nə qələt edir etsin. özü üçün dəyərli olanı sağ ikən ölü yerinə qoyursa, kiməsə nəsə deməyə ehtiyac yoxdu. adam seçimini edib.