1. 1. insanda yüksək mənəvi keyfiyyətləri göstərən xassələrin məcmusu, həmçinin bu xassələrin dəyərini dərk edən şəxsin özünə qarşı duyduğu ehtiram hissi. yüksək insani ləyaqət. – ağlı mədəsindən xırda gədələr; dünyanı yedirdi öz niyyətinə; kəsib tamahından ulu dədələr; caladı həmişə ləyaqətinə. b.vahabzadə.
2. qabiliyyət, bacarıq, istedad, iqtidar. [həsən ağa:] baxım görüm nəyə ləyaqətləri var, bir əməlli qulluğa qoyum, işləsinlər. ə.haqverdiyev. baharın xasiyyətini, ləyaqətini və evdarlığını rəhimə bəyənib evin cəmi ixtiyarını ona verdi. s.s.axundov.
3. ləyaqətlə şəklində zərf –
4. layiqli bir surətdə, layiq olduğu tərzdə. ləyaqətlə qarşılamaq. ləyaqətlə cavab vermək. – nə qədər ki, gec deyil, qayıt bu yoldan, qafil; ləyaqətlə ölməyi ömrün hünər tacı bil! x.rza;
5. bacarıqla, lazımınca. tapşırığı ləyaqətlə yerinə yetirmək.
(bax: azerdict)