4. özü üçün darıxdığımız məktəb illərində şagirdlərin şəkillərini görüb qürurlandığı lövhədir. təəssüf ki, əbu yəhyanın şəkli orda heç vaxt olmadı. səbəbi isə, pis xətt, pis xətt və təbii ki, yenə də piss xətt idi. onsuz da yazı yaza bilməmək mənə 11 ilin demək olar ki, hamısında baha başa gəlirdi. solaxay olaraq doğulub sağa məcbur edilmək məndə patoloji təsir qoymuşdu.
aşağı sinifdə şeirləri üzüm qızarana kimi yüksək səslə demək, inşa, ifadə yazmaq (məzmunu) mənim üçün problem olmurdu. riyaziyyatda da işlər pis getmirdi. sadəcə həmişə əyri- üyrü yazmaq məni o şərəf lövhəsinə həsrət qoyurdu.
bir dəfə məktəbdaxili sual- cavab yarışında ilk pilləni tutub "həftənin ən yaxşı şagirdi" emblemini qazanmışdım. sancaqla yaxama vurub gəzirdim. səhv eləmirəmsə, 3-də oxuyurdum və digər siniflərin də "ən yaxşı" ları ilə məktəbin zalında qarşılaşanda canbrat olub söhbət zad eliyirdik.-* sanki, neçə illərdir bir- birini tanıyırmış kimi.

əslində mənə maraqlı olan bu lövhənin adıdır. düzdür. "məktəbin şərəfi" mənasında bu ad heç məntiqsiz də deyil. ancaq, məncə, heç ən məntiqli ad da bu deyil. "əlaçılar lövhəsi" və ya məsələn "fərqlənənlər lövhəsi"və ya başqa cür ad daha da yerinə düşərdi.