2. keçənlərdə bir dostumla görüşəndə söhbət əsnasında fatih akının bu filmini məsləhət gördü. dedi dəhşət filmdir. və an olaraq 6 personaj sözünü işlətdi amma xatırlamadım. bir həftə sonra filmi izləmək üçün açdım və o 6 personaj sözü hələ də yadımda qalıb. fikirləşdim yəqin damián szifronin "wild tales" filmindəki kimi 6 hekayədən ibarətdir film...

filmi təbii ki, izlədim axıra kimi amma son zamanlar niyə bu qədər təriflədikləri filmlər mənim xoşuma gəlmir onu anlamış deyiləm. ki filmin 1-ci hissəsinin yarısında yavaş-yavaş anlayırsan ki, bundan sonrakı hissələr bir-biriylə əlaqəli olacaq. həmin dəqiqədə avtomatik inarritu yada düşür.(əksər adam babel filmini xatırladıqlarını qeyd edirlər amma mən niyəsə "ölüm" trilogiyasını bütünlüklə xatırladım. is this coincidence?). nəysə ümidini itirmirsən ki, bəlkə düşündüyüm kimi olmuyacaq. amma təəssüfki, film düşündüyüm kimi də davam edir. əgər bir filmin əvvəlindən filmin ortasını və ya sonunu təxmin edə bilirsənsə, məncə o zəif filmdir.

ikinci filmdə sevmədiyim nüans əvvəlcədən "yeterin ölümü" kimi başlıqlar verilməsidir ki, bu kiçik spoiler təsiri bağışladı. yəni artıq bilirsən yetər öləcək bircə qalır necə ölməyi.

filmdəki divarda, qapıda, kitabxanadakı şəkillər: che guevara, nazim hikmət stikerlərini də görməmiş olmazsınız. bunları da birləşdirən ortaq nöqtə inqilabçı olmalarıdır. ki filmdə də inqilab ruhu var.( 1 may, 78 maraş hadisələri və s)

musiqilərinə gəldikdə isə niyəsə o qədər də təsir etmədi. duvara karşıdakı musiqiləri amma çox sevmişdim. bəlkə də ilk dəfə o filmdə eşitmişdim deyə.