87. bir anlığa hər şeyi tərsinə təsəvvür edin və düşünün.
ermənilər 3-4 günlük hücuma keçir, bizim son hücumlarda verdiyimiz sayda itki verir, bizim tutduğumuz sayda yüksəklik tutur, işğal etdikləri torpaqlardan əlavə, tərtər'də və goranboy'da yeni mövqelər əldə edirlər.
"humanistlərimiz" nə deyəcəkdi bu işə? "ermənilər nahaq yerə əsgərlərinin qanını tökdülər", "alınan yüksəkliklər buna dəyməzdi", "əməliyyatın məqsədi ermənistan hökumətində olan korrupsiyanı malalamaq olubdur", "sarqsyan reytinqini artırmaq istəyir" sayağı şərhlər yazacaqdılarmı?
obyektivlik bu sualları tələb edir, çünki obyektivlik riyazi hesab üzərində qurulur. amma əsas sual bu deyil axı. əsas sual budur - obeyktivliyin yeridirmi? təəssübkeşlik tələb olunan yerdə nə obyektivlik? yuxarıda yazdığım tərs-təsəvvür örnəyində ermənilərin uğur-itki nisbətimi önəmli olacaqdı, yoxsa bizim yeni ərazi itkilərimiz? itiricəyimiz yeni ərazilər kontekstində ermənistan'ın rasionallıq dərəcəsinimi müzakirə edəcəkdiniz?
təbii ki, yox. siz daha böyük hirslə öz ölkəmizin rəhbərliyi üzərinə gələckdiniz və nədən nəyin bahasına olursa olsun (!!!) müdafiəni qura bilmədiyinə görə hökuməti haqlı olaraq (!!!) tənqid edəcəkdiniz. deməli, məsələ uğur-itki nisbətində deyil. daha doğrusu, yalnız bunda deyil.
məsələ dünyagörüşü problemindədir - dünyaya defensiv baxışdan doğur. əlimizdə olanları nəyin bahasına olursa olsun (itkilərlə hesablaşmayaraq, hətta buna haqqımız olmayanda belə) qorumağa hazır olduğumuz halda, gerçəkdən haqqımız olan, amma hələ əlimizdə olmayan nəsnələr uğrunda hücuma keçmirik. bu qüsurlu yanaşmadan qurtulmalıyıq. hücümçu düşüncə yönünə keçməliyik.
p.s. bunu bir tək son günlərdə olmuş hərbi əməliyyatlara bağlı yazmadım. mülki və siyasi işlərdə də beləyik. seçkilərdə bunu lap aydın görmək olur.