102. sifətinə, gülüşünə baxanda əvvəl məsum biri olmuş, sonra isə başdan ayağa saxta səmimiyyət, sistemin, cəmiyyətin bütün qanunları ilə yola gedə bilməyə çalışan aciz bir üz görürəm. üzr istəyirəm bəxtiyar. amma bu belədi. sənlə tanış deyiləm, bəlkə də tanışsam it kimi peşman olardım. onsuz da, populyarsansa, bu tip xoşagəlməz sözlər eşitməyə alışmısan yəqin.
hamımız bilirik, siyasət adamı bu hala salır. hamı ilə yola getməyə çalışan insan buna çevrilir. özünü itirir və bir maskaya bürünür. siyasətçi budur. bəxtiyardan da daha çirkini ramin hacılı var məsələn.

sual olunur: hər siyasətçiyə çirkin desən bəs ölkəni kim idarə edəcək?
cavab: onszu da buna görə də gözəl insanları nadir hallarda siyasi meydanlarda görürük.

hər siyasi meydana atılmaq istəyən gəncə "nə işin var orda? ora çirkin insanların yeridir, get həyatını yaşa" desək, ölkəni də onda çirkin insanlar, əliyev kimilər idarə etməyəcəkmi? düzdür. buna bir cavabım yoxdur. anarxiya! deyə qışqırıb qaçıram aradan. ya da yox, dayan. aristokratiya! bəli, bəli. soxdum demokratiyaya.