1. qramofonda təzə-təzə fırlanmağa başlayan valın həzin xışıltıları. sonra musiqi. ifaçı etta james, "at last" parçası. yarıya qədər içilmiş qədəhdə qırmızı şərabın son bir neçə qurtumluq canı qalıb. evin döşəməsindən cırıltıların çıxıb musiqi səsində necə yox olmağını hiss etmədən otaqda həmin anadək bir qədər tasovkalayırsan. etta jamesin ifası artıq anlaşılmaz uğultuya çevrilməyə başlayır, həyəcan dolu dəqiqələrin saniyə çıqqıltılarıyla harmonik ölçülərə çatıb ürək döyüntülərinə qarışmağına sistem robotundan gələn mesaj bir anlıq son qoyur. həmin sehirli cümlələri oxumaqdasan, bəli, sən yazarsan! umbaylıq kimi mücərrəd bir anlayış dumantək dağılıb yox olur. və səni buddasayağı xəfif bir gülümsəməylə lənət kimyəvi hisslər çulğayır.

nə yaxşı adama babat vəzifə vermirlər e, ala. yoxsa meskalin effektindən daha artıq eyforiyaya qapılıb ölərik.

umbaylara səbr arzulayıram.