1. uşaq olanda ilk dəfə qonşunun ölümüylə şahidi olduğum hadisədir. nəşi aparılarkən büküldüyü xalçanın arasından solğun rəngli sağ ayağı anidən çıxıb sallanmağa başlamışdı. indi də gözümün qabağından getmir.
bundan sonra suallar başladı təbii olaraq, mən də cavabların axtarmağa. "necə ola bilər ki, mən ölüm?" - bu sualı düşünəndə sonsuz bir yaşamımın ola biləcəyinə inandırırdım özümü. amma çox çəkmədi, qəbul edə bildim bunu. indi ölüm mənə görə, sadəcə, bioloji transformasiyadır. ötəsində isə qocaman bir boşluq, qaranlıq bir ənginlik dayanır. dərk etməyəcək bir halda olacağım situasiyaya görə narahatlıq artıq gülünc gəlir.