21. burada yazanların əksəriyyəti yəqin ki, azərbaycan ədəbiyyatı ilə yaxşı tanış deyillər. bizim yazıçılarımız tez-tez "həp", "pək", "çocuq", "nerdə", "kibi", "yıldız", "hankı", "bana", "yapmaq" və s. sözlərdən istifadə ediblər. misal olaraq, səməd vurğun "ana" şerində belə deyir:

pək çocuqdum yerə gömdülər səni,
həyata qanadsız atdılar məni.
bax, necə pozulub ömrüm gülşəni,
həyat sənsiz mənə zindandır, ana!

qoynunda bəslənir gözəl diləklər,
layiqdir səcdəyə sənə mələklər,
nerdəsən, ah gözlərim həp səni bəklər,
bax övladın nasil giryandır, ana!

sən bir günəş idin, doğdun da batdın,
yazıq övladını qəmlərə atdın.
bir cavab ver, hanki murada çatdın
torpaqlarda neçə zamandır, ana!

bir ah çəksəm sənsiz, qopmazmı tufan?
əzizim anacan, gözüm anacan!
yumuq gözlərini aç da bir oyan,
şimdi zaman başqa zamandır, ana!

fikir verin bir şerdə türkiyə türkcəsindən 8 dənə söz var.

indi belə bir sual çıxır: niyə bizim yazıçılarımız bu sözləri işlədiblər? sadəcə şeri gözəlləşdirmək üçün bu cür etdiklərinə şəxsən inanmıram. deməli, bu sözlər dilimizdə vardı, xalq onları işlədirdi ki, xalqın bir parçası olan bu söz sənətkarları onları işlədiblər. bəs niyə birdən-birə bu sözlər dilimizdən yox oldu? heç bir şübhəm yoxdur ki, bu, sovet rejiminin məqsədyönlü siyasətinin nəticəsində baş vermişdi. azərbaycan türkcəsi ilə türkiyə türkcəsinin arasında uçurum yaratmaq üçün belə ediblər.