174. sevgilimin haradasa 1,5 ildir uzatdığı saçlarını bir az ucundan kəsdirməyi fikirləşirdik. kişi salonlarına güvənimiz yox idi, bir-iki qadın salonuna girdik, heç biri oğlan saçı kəsməyi qəbul etmədi. biz də fikirləşdik ki, əşi saçdır da, özümüz də kəsərik. gəldik evə. bunun saçları da uzandıqca burulmağa başlayır, su filan vursam da düzləşmədi. hər nəysə, bir az uclarından kəsək dedik. əvvəlcədən də xəbərdar etdim ki, heç saç kəsməmişəm, pis olsa incimə. problem deyil dedi, saç kəsmək nə dərəcədə çətin bir şey ola bilər ki?! əyri olsa, gedib bərbərdə düzəltdirərik. saçı isladıb arxasından kəsməyə başladım. əyri oldu təbii ki. düzləşdirim deyə o biriləri də qısa kəsdim, lap getdi saç. sonunda qabaqları uzun, arxası qısa qaldı. tabiri caizse, tam gay saçı kimi oldu. uşaq başını yudu, fenlədik, sonra baxdıq ki üstü qabardı ancaq arxası əməlli başlı ütülmüş toyuğa bənzəyir. mən bir gülməyə başladım. onun içindəki xəyal qırıqlıqlarını, var-yoxumu söymək istədiyini üzündən oxuya bilirdim, amma "neden böyle kısa yaptın aşkım?" deməsiylə qaldı. gülümmü, ağlayımmı bilmədim, amma saçının forması ağlıma hər gələndə gülməkdən ölürəm. səhər başına kepka taxıb bərbərə getdi və 4 nömrə saç ilə geri qayıtdı. indi də təsəlli etməyə çalışıram ki, belə daha yaxşıdı, uzun saçdan bezmişdim filan.