1. 19-cu əsrin ikinci yarısında dil, mədəniyyət, riyaziyyat fəlsəfəsi və cəmiyyətin analizində ən çox istifadə edilən yanaşma olub. strukturalizmin çox da nəzərəçarpan bir məktəbi olmamasına baxmayaraq, ferdinand də saussure'ün işləri ümumiyyətlə bir başlanğıc nöqtəsi olaraq qəbul edilir. strukturalizmi bir çox növü olan ümumi bir yanaşma olaraq görmək daha doğru olar.

strukturalizm təməldə böyük strukturlar, sistemlər və formalaşmayla əlaqədardır. strukturalist hərəkat çərçivəsində insan davranışları və faktlar bu böyük sistem və strukturlar vasitəsilə (məsələn: psixoanaliz, marksizm, darvinizm) araşdırılmağa və açıqlanmağa çalışılmışdır.
onun ən təsirli olduğu sahələr dilçilik, semiotika və antropologiya olmuşdur.

strukturalizm bir mədəniyyətdə mənanı ortaya çıxaran alt vahidlər arasındakı əlaqələri araşdırır. onun ikinci bir istifadə sahəsi riyaziyyat fəlsəfəsində ortaya çıxmışdır. bu nəzəriyyəyə görə bir mədəniyyətdəki məna əsas sistemlər olaraq işləyən müxtəlif təcrübələr, faktlar və fəaliyyətlərlə təkrar-təkrar istehsal edilir. bir strukturalist bir mədəniyyətdə ortaya çıxarılan və təkrar istehsal edilən mənanın dərin strukturlarını kəşf edə bilmək üçün yemək hazırlanması və təqdim edilməsi mərasimləri, dini ayinlər, oyunlar, ədəbi və ədəbi olmayan yazılar və digər əyləncə formaları kimi çox geniş bir fəaliyyət növünü araşdırır. məsələn, bu cərəyanın qabaqcıllarından mədəniyyət antropoloqu və etnoqraf claude levi-strauss mədəniyyət faktını - mifologiya, qohumluq və yemək hazırlaması məsələlərini içində ehtiva edəcək şəkildə analiz etmişdir.
jean piaget'ə görə:
"strukturalizm bir üsuldur, bir təlim deyil, ancaq öyrətdikləri çox olmuşdur. bir üsul olaraq tətbiqi məhduddur və məhsuldar olması üçün başqa üsullarla birləşdirilmişdir."

(bax: poststructuralism )