2. döyməklə uşaq tərbiyə edilmir, döyməklə ana-atasının sözündən çıxmayan, onlardan it kimi qorxan, amma onlar yanında olmayanda hər poxun altına girən itaətkar uşaqlar yetişdirilir. bu uşaqlar özlərini tərbiyəli aparırlarsa bunu tərbiyəli olduqlarına görə yox ailə cəlladlarından qorxduqları üçün edirlər. cəlladlar baxıb fəxr edirlər ki bax necə tərbiyəli uşaq yetişdirmişəm. amma bunlara çatmır ki, o uşaq ailəsindan aldığı hansısa bir dəyərə görə özünü tərbiyəli aparmır, ailəsindən qorxduğu üçün özünü "tərbiyəli" aparır.
hərdən fikirləşirəm ki, bizim valideynləri uşağın daxilən tərbiyəli olub-olmamağı maraqlandırmır. valideynlərə lazımdıki uşaq orda-burda valideynin adını batırmasın və filankəs baxıb deməsin ki bu uşağın ana-atası buna tərbiyə verməyib. çox ana-ata bunu rədd eləyər, amma onlar özləri belə xəbərləri olmadan "filankəs nə deyər" mottosunun qurbanıdılar.
hərdən isə fikirləşirəm ki, uşağı döymək uşağı zahirən də olsa tərbiyəli göstərməyin ən asan üsuludur və buna görə də valideynlər bu üsula əl atır. uşaq ilə oturub dəyərlər, əxlaq, tərbiyə haqqında söhbət eləmək, uşaq tərbiyəsi ilə bağlı bir-iki kitab açıb oxumaq təbii ki çətin işdir və zəhmət tələb edir. "uşağın ağzının üstündən vurmaq" üsulu isə çox asan bir alternativ yol təklif edir.