9. nizamidən 79a minmişdim. arxa doluydu deyə ayaq üstə durası oldum. növbəti dayanacaqda avtobusa colma-cocuqlu qaraçı ailəsi mindi. bunların təxminən 10a yaxın uşaqları yarısı ayaq üstə yarısı oturdu amma 2 qadın mənimlə pəncərə arasında ayaq üstə idi. daha sonrakı dayanacaqda isə yenə başqa insanlar mindi və avtobusta hamı bir birinə pərçim oldu sanki. avtobus yol getdikcə silkələnirdi mən də istər istəməz bu qaraçıya toxundum. bahoo bu bir şüvənlik qaldırdı ki gəl görəsən. bir an özümə nifrət elədim ki mən nə pis insanam. qadına qarşı ədəbsizlik göstərmişəm zad. özü də necə bir qadın. on uşaq sahibi qəhrəman ana. sonra yadıma düşdü ki neçə dəfə eyni halı azərbaycan qızlarına qarşı yaşamışam və heçç biri dillənməyib. görəsən onlar anlayırdımı ki mən bunu bəziləri kimi bilərək, məqsədli etməmişəm?! kim istəyər ki adı təcavüzcüyə çıxsın. demək bundan çəkinməyən alçaqlar var. və qurunun yanında yaş da yanır