1. xoşdur..bize xoş gelen şeylerin toplusudur eslinde..eşyaların, insanların hadiselerin ve xatirelerin herekete dönmüş halı kimi..sevmek eslinde bizim qarşı terefde (bu her ne olursa olsun) görüb beyendiyimiz bir şey deyil, buna eşq de daxil..sevmek bizim şüuraltımızda toplanmış bütün o yaşanmışlıqların sevginin yöneldiyi varlıqda yeniden keşvidir..bunu en aydın şekilde sevilen varlıq insan olanda izah etmek olar yeqin ki..birini sevirik çünki onda maraq dairemize ve ya hislerimize ve ya çatmaq istediyimiz meqsedlere veya bunların hamısına, qısacası öz kimyamıza aid ne ise tapmış oluruq..ya da sadece bele zenn edirik..freud bu nöqtede bir yere qeder haqlı idi mence: qızların atalarına böyük bir sevgi beslemesi..münasibete başladığım ilk qarşı cins nümayendesine aylar sonra "babam kokuyorsun" demişdim..halbuki bunu aniden ve aylar sonra demişdim. en başlarda ayrılmaq isteyib ayrıla bilmemişdim ondan..belke de meni onun yanında tutan şey atamın qoxusu idi sadece..ve o qoxuyla canlanan xoş duyğular, o xoş duyğuların qarşı terefle eynileşmesi ve duyğulara sevgi olaraq ötürülmesi...
yeni demem o ki canlar sevdiyimiz her şey eslinde topladığımız ve beyendiyimiz melumatlardan/hislerden ve şüuraltımızın eynileşdirdiyi şeylerden başqası deyil..sevdiyimiz her şey eslinde daxilimizde mövcuddur, sadece onu başqa halda maddileşmiş bir varlıq olaraq gördüyümüz zaman sevdik zenn edirik...