2. əlimdə olmadan antipatiyam yaranır. amma həmin sənə güvənməyən insanın formaları olur. eləsi var, səni çox istədiyindən dəstək olur, yanında dayanır, ancaq bəzən realist tərəfinə məğlub olur və o can alan cümləni işlədir: (baxma: sən heç özün inanırsan ki, bunu bacararsan?)
onlara dözürsən. hər nə qədər həmin an sənə qarşı inamsızlıqları incitsə də, onları belə fikirləşdiklərinə görə qınaya bilməyəcəyini anlayırsan.
elələri də var ki, səni çox zad istəmirlər, məsələ artıq realist olmaları deyil, həmin insanın "söz soxan", səni məğlub etməyə çalışan, qarşısındakini vuraraq, əlində olan qalanını- xəyallarını və ümidlərini almaqdan zövq alan təbiətə malik olmalarıdır. ola bilər belə insanları yaxınımıza buraxıb buraxmamaq bizim ixtiyarımızda olsun, amma təəssüf ki, ağızlarını bağlamaq ixtiyarı da bizdə deyil.

hər iki halda, kaş hamımızın ətrafında, zoraki deyil, qəlbən, özünü zorlamadan bizə inanan, bizim bacaracağımızı düşünən ən az bir nəfər olsa.