23. çox süni, artist insan. iyrənmişəm qeyri-səmimiliyimdən. hərdən kənardan özüm-özümə baxıram, fikirləşirəm ki, öz dediyim sözlərə, hərəkətlərə özüm inanmıram, qaldıki kənardakılar. kənardan o qədər saxta insan təsürratı yaratmışam ki, özüm-özümdə. ətrafımda, yanımda olan insanlara yazığım gəlir. qışqırmaq istəyirəm ki, məcbur deyilsiz bütün bu hərəkətlərimə, ifadələrimə dözməyə. Biriniz silkəliyin ki, bəsdir bu qədər iyrəncləşdin, saxtalaşdın, özünə gəl. biri çıxıb bütün həqiqəti üzümə çırpmıre. niyə hər şey məndə bu qədər süni alınırki? bezirəm özüm-özümdən. nə vaxta kimi belə davam edəcəm və ya davam edəcəksiniz? yəni heç biriniz həqiqət axtarışında deyilsiniz? yəni bu qədər sevirsiniz qeyri-səmimiliyi, insanın özü kimi olmamağını? görürsüz yenə başqalarını günahlandırıram. heç bir varlıq öz məsuliyyətini öz üzərinə götürmür. heç bir varlıq öz günahını dərk etməyə çalışmır. daha neçə ay, il öz mənimlə tək qalmalıyam ki, bütün həqiqəti dərk edim, özümü tam olduğum kimi qəbul edim? onu bilirəm ki, belə davam etdikcə, heç vaxt xoşbəxt olmuyacam. az bədbəxt olacam amma xoşbəxt olmuyacam. belə kənardan çox adi gələ bilər belə şeylər sizə amma həqiqətən bütün bunlar insan daxilinə çox təsir edir. bir nöqtədən sonra artıq tükənirsən. ümid etmirəm amma inanıram yenə də hər şey yoluna düşəcək.

https://www.youtube.com/watch?v=TJ6Mzvh3XCc