47. gecənin yarısı

birinci yarı
məzardan baxana həyat asan görünər.
nə var axı qəbir daşına həkk olunmağa…
rəssamlar tanıyıram əsərlərinin qiyməti yox,
qəbirqazanlar var ölməyə niyyəti yox,
əli çiçəkli adamlar var çəmənliklərdə qaçışırlar,
ağlayanlar var… ac uşaqlar.

bir gün gələcək, daha bir günə ümid bəslənəcək,
bir nəfər gələcək, sonrakılardan qorxulacaq,
bir qəhrəman gələcək, film festivallarında fəxri qonaq olacaq,
bir gecə gələcək, gündüzlər doğrulacaq.

bətndən baxana həyat asan görünər.
nə var axı sevgilinin qollarına sığınmağa…

ikinci yarı
sutkadan adambaşına neçə an düşür?
bəlkə də adamlar saatlara sığa bilmədikləri üçün ölürlər.
axı özünə qəsd edənlərin tək istəkləri yaşaya bilmək olur.
gün ərzində hər göz qırpımı
daha bir nəfərin ölümünü qeydə almaqdı elə bil.

bir azdan azan səsi “düzlən” əmri verəcək,
hamı bir-birini öldürəcək.
mən gecədən pay alan adamam,
elə gözlərimi yumub,
kirpiklər qarşısında növbəmi gözləyəcəm.
kimin gözlərində öləcəm görəsən,
hansı rəngdə gözlərdə…
arxamca göz yaşı atacaqlarmı
bəlkə uğur ola deyə?

masadakı ağzıaçıq siqaret qutusu
dişlərini ağardıb elə bil,
sağlamlığıma zərər vurmaqla hədələyir,
bic-bic gülür mənə.
mənsə əvəzində bir-bir çəkirəm dişlərini.

neçə ildir o minarədən yıxılmır o azan,
elə bil yol nişanı kimi dikilib ora,
uşaqlara məktəbi,
qocalara məzarlığı göstərir.
dan yeri sökülür yavaş-yavaş…
deyəsən onun da əvəzinə göydələn tikəcəklər.