82. məzuniyyət bu gün başa çatır və mən sabah işdə olmaq üçün paytaxta getməliyəm. bakıda yaşamaq, orada olduğum hər saat mənə əzab kimi gəlir. heç bir başqa yerdə bu hissləri yaşamıram. 2015-ci ilə qədər ideal səviyyədə sayılacaq həyatımı bir qələt edərək bakıya gəlməklə dəyişdim. düzdür, mənim yerimdə olmağı arzulayan indi saysız adam var. yaxşı işim, bakıda evim, maşınım var. ancaq bunların heç biri mənə özümü o şəhərdə xoşbəxt hiss etmək üçün bəs eləmir. insanların münasibətləri süni, tikib-qurduqları hər tikili uyğunsuz və məntiqsiz, hətta əkdikləri bitkilərə qədər bakıya xas deyil. bu qədər sünilikləri bakının mərkəzində hər gün görüb hər şeyə tüpürüb şəhərdən çıxmamaq üçün özümü güclə saxlayıram. hətta indi yazdıqca belə saata baxıram, hər keçən dəqiqə məni ora getməyə məcbur edir.