103. gülmə, düz deyirəm, şahidlərim var,
gecə qırmızıydı, dəhşət qırmızı.
qonşu eyvanından bizim eyvana,
bir corab elə bil dil çıxarırdı,
uzaqdan şəhərə işıq yağırdı...
acı bir siqaret öpürdüm yenə,
bir şeirin yadına düşürdüm yenə.
gecə qırmızıydı, dəhşət qırmızı.
qonşunun eyvanı çiçəkləmişdi,
gecə qırmızıydı, dəhşət qırmızı...
eyvana çıxmırdı, özündənrazı !
guya paltar yığsa, dünya dağılar.
mən sonra bildim ki, beləymiş yazı,
olmur olar etmək olar-olmazı,
seçki qutusuydu zalımın qızı,
ümid tullayırdın, həsrət çıxırdı.
gülmə, düz deyirəm, şahidlərim var.
atası içmişdi, aslan olmuşdu,
anası qanına qəltan olmuşdu,
gecə qırmızıydı, dəhşət qırmızı.
uzaqdan şəhərə işıq yağırdı,
içim siqaretdən pis közərirdi.
bu böyük dünyada, böyük dünyada -
titrək əllərimi qoymaqdan ötrü,
yer tapa bilmirdim, tapa bilmirdim...
gülmə, düz deyirəm, şahidlərim var.
alnımda, üzümdə tər puçur-puçur,
mən o gün inandım boşqablar uçur,
uçur gecə-gündüz, hər axşam-səhər...
uçur göy üzündə getdiyi yolu -
çaşıb səhv salanda, itirəndə də.
uçur, qadınların üstünə uçur -
limonu guya gec gətirəndə də.
gülmə, düz deyirəm, şahidlərim var,
gecə qırmızıydı, dəhşət qırmızı.
qismət rüstəmov