105. 17 yaş. birinci kursda oxuduğum dövlərə düşür. dibə vurmağa başladığım zamanlar. heçnəyi dəyişmək istəmirəm o dövrlərə dair. amma, sadəcə dəstək olmaq istəyərəm. "keçəcək" deyərəm, "anlayacaqsan", "bacaracaqsan"...
amma gərək çox ümid verməyim, hələ dibə, ən dibə vurmağa çox yolum var axı, o məni dəyişəcək vəziyyətə gəlməyimə, bəlkə biraz basma qəlib olacaq amma, küllərimdən doğulmağa...
indi həyatımın fərqindəyəmsə, indi həyatımı əlimdə saxlayacaq gücə sahibəmsə, əyər indi insanların çoxunu şəffaf görürəmsə, indi boşvermişliyi ən pro şəkildə icra edə bilirəmsə, indi öz varlığımı görürəmsə, hamısı o 17 yaşımdakı səhvimin nəticəsidi. 17 yaşındakı mən, hələ çox dərd çəkəcək, hələ çox yanacaq ürəyi sonsuz yanğınlara, hələ yuxusuz gecələri olacaq, çox yaralanacaq, amma buna dəyəcək, hələ bilmir o, sonu gəlməz hesab edir bunları və itirir inamını.
sadəcə bunu demək istəyərəm:
"sağol ki o səhvi elədin, beynini sikdiyim, yaxşı ki elədin."