17. xoşbəxtlikdi. ciddi deyirəm. söyüş insanın içində yīğılan əsəbi tökməyin yeganə yoludu.nəyisə qırmaq,sındırmaq ilə eyni nəticə alınmır.söyüş daha çox insanı rahatladır. söyüş söyən insanlara qibtə edirəm.çünki əsəblərini rahat şəkildə,bircə kəlimə ilə kiminsə üzünə vura bilirlər.
ömür boyu söyüş söyə bilməmişəm.söydüyüm ən ağır söyüş "zibil" di. hiss edirəm ki,bircə dəfə söysəm bütün hirsimi,nifrətimi tökəcəm.rahatlayacam. gəl ki, hulqumdan bayıra çıxa bilmir bu sözlər.beynimdə o qədər düşünürəm ki.gün ərzində dövr edir cürbəcür söyüşlü sözlər.amma dilimdə sanki kilid var.deyə bilmirəm. yəqin ki,təkcə mən belə deyiləm.