1. avtobusda üzü arxaya tərəf oturan qocalar imkan tapan kimi yerini dəyişir, çox vaxt ürək bulantısı səbəbiyle. fikirləşirsən, görəsən bu həqiqətənmi ürək bulantısıdır yoxsa başqa bir səbəbi ola bilərmi? bir anlığına özünü onların yerinə qoymağa çalışırsan, deyirsən, görəsen mən onların yerində olsam niyə yerimi deyişərdim? ilk başda sadə ürək bulantısı kimi duran səbəb bir az düşünüldükdən sonra yavaş-yavaş doğru ya da yanlış aydınlanmağa başlayır. hələ onlar qədər yaşamamış olmağın gətirəcəyi xəta payını da əlbətdə, yaddan çıxarmırsan. qocalar, nə qədər dansalar da ömürlərinin axırna az qaldığını uzaqdan da olsa başa düşürlər bu günlərdə həyatda ancaq keçmişə baxmağa başlayırlar, nələr yarada bildiklərinə, nələri yaddan çıxardıqlarına. avtobusa minəndə də bir neçə dəqiqəliyinə olsun, bəlkə də bu vəziyyətdən qaçmağa çalışırlar. artıq həmişə keçmişə baxmaq onların ürəyini bulandırıb. axı neyləmək olar, keçirdiklərime nə qədər baxa bilərəm. icazə verin heç olmasa bu avtobusdan düşənə qədər qarşımdakı yola baxım, icazə verin bir balaca da olsa gələcək görüm. dəqiqlik payı 97-98% olan bir gələcəyin müşahidəsi ne qədər ziyan, nə qədər pis, bəzən nə qədər xoş ola bilər? amma heyf ki, qocanın dayanacağı qabaqda görünür əvvəl-axır. qoca da enir...