18. söz vaxtına çəkər deyiblər, bir payız günü yenə lotu sebastyanı tutub gətirirlər bölməyə. rəis də dirənər ki, bəs lotu sebastian zad hərrəmirəm, diz çökməlisən. vay aq...
lotu sebastian da arif adam imiş, qayıdır rəisə ki: "mən diz çökərəm, amma sən neprav çıxarsan, yol yaxınkən bu sevdadan əl çək..." ("yol yaxınkən bu sevdadan əl çək"i türkcə deyir: "yol yakınken bu sevdadan vaz geç..)
rəis də iki ayağını bir başmağa dirəyər ki, yox e diz çökməlisən, uzatmağın yeri yoxdu.
lotu sebastyan görür rəislə dil tapa bilməyəcək, diz çökür və qayıdır rəisə ki: "mən diz çökdüm, amma bil ki, sənin paqonundakı ulduzlar, mənim dizlərimdədi və sən məcbur elədin ki, ulduzu tapdalayım..."
...bu sözləri eşidən rəis xəcalətindən təzə gəlin amı kimi qızarır, üzünü göylərə tutub əfv diləyir və deyir:
"üzü dönsün görüm o ağuya dönmüş çörəyin,
yaxşı möhtac elədi qəhbəyə, oğraşa bizi." bu sözlərlə rəis, əslində sistemə sitəm edir, sistemin qulu olduğunu bildirirdi... amma gəlki, ox yaydan çıxmışdı...

söhbətin canlı şahidi olanlar deyir ki, rəisi o gündən sonra gördüm deyən olmuyub. lotu sebastiansa bu günədək nərimanov tərəfdə toyuq dönər atelyesi işlədir. kimin əvvəli kimin axırı...

gələn görüşlərimizdə lotu sebastian ilə kərpickəsən kişinin əhvalatını nəql edəcəm. diqqətinizə görə sah olun. iyi forumlar.