7. "zalım" goreşən palkonda papiros püləyirdi. əlindəki radioda israil məmmədov "asimanım ol" oxuyurdu. goreşən də zümzümədəydi: "...sən mənim yarım ol, nazlı-nazlı yarım ol. niyə küsürsən gəl barışaq biz, gəəəl asimanım ol, asimanım ooool...." goreşən köks ötürdü. nzs'də keçən uşaqlığı yadına düşdü. məktəbdə qız əlləməyini, arxa partada 31 çəkməyini xatırladı....
birdən evinin qabağında qara qaz 31 dayandı.
"zalım" qışqırdı: kimsən ə?
-mənəm dəmirdaban ceri. dalını dağıtmağa gəlmişəm ey məlun.
-dağıtmayanın da...... zalım goreşən ana söyüşü söydü. dalınca da əlindəki radionu ceri gələn tərəfə tolazladı.
ceri özünü zorla 31-in arxasına atmasaydı radio başını yaracaqdı.
- camaatı niyə öldürürsən ə petux? ceri soruşdu.
- kolorado camaatına sən atviçatsan ala? zalım göreşən qımışdı.
- ves kolorado soxsun sənə, day bezmişik sənin əlindən. bu gün qanıva qəltan eliyəcəm sənin.
- yavaş ol ə reyncer. deyib zalım goreşən evə girdi. əlində 5açılan ilə çıxıb cerinin düz alnının ortasından nişan aldı. ceri gözünü açmağa macal tapmamış goreşən onu cəhənnəmə vasil elədi.
yaxınlaşıb cerinin meyitinə babat təpik də ilişdirdi. bu an cerinin döş cibindən şəxsiyyət vəsiqəsi düşdü. goreşən gözünə inanmadı:
"anası: sarışın reyçel
atası: nzs'li zalım göreşən..."

dünya başına fırlanırdı... oğul qatili olmuşdu.... dili ağzı qurumuşdu. divardan asılı gitarasını götürüb köklədi və bir kəlməni deyə bildi: "asimanım ol..."