121. bugün müəllimlər günü'ymüş (yadıma saldılar). müəllimlərimizi təbrik edirəm!
o gün də nobel mükafatına layiq görülənlərin, ya da namizədliyi verilənlərin (yadımda deyil) adları açıqlanmışdı. bu iki xəbəri uzlaşdıranda, maraqlı nəticə alınır. deyək ki, keçən il fizikadan nobel mükafatı alanların adlarını xatırlayırsınızmı? guman ki, xatırlamırsınız? mən də xatırlamıram. amma orta məktəbdə bizə fizikadan dərs demiş müəllimin adını da, özünü də xatırlayırıq. niyəsi aydındır - müəllimlər həyatımızda iz buraxır, yadda qalır, xatirələrdə yaşayırlar. özümüzə geriyə baxanda, bunu çox aydın görə bilirik.
hər şeyin təsiri var. mən hətta deyərdim, biz bu təsirlərin arasında yaxşısını/pisini seçə bilmirik. nəyin yaxşı, nəyin pis olduğunu bildimiyimizə iddia etsək də, seçə bilmirik. 'pisini qoyub, yaxşısını götürmək' yanaşması heç zaman doğru olmayıb. nəyinsə yaxşısını götürəndə, onunla birlikdə həmin 'yaxşı'ya uyğun pisliyi də götürməli oluruq. pisliklərlə mübarizə aparmağın uzunmüddətli faydası olmur. pisliklər həmişə olacaq, çünki onlar da dəyişir. yaxşılıqların sayını, miqyasını və keyfiyyətini artırmaq gərəkdir.
müəllimlərin önəmi burada daha aydın görünür - onlar yaxşı örnəklər yaratmalıdır. bu, onların borcudur! bu borcun heç bir maddi ölçüsü, ya da ödənişi olmur. özümüzü aldatmayaq, yaxşı maaşla yaxşı müəllimliyin arasında birbaşa bağlantı yoxdur. müəllimə yaxşı maaş verilməlidir, buna söz ola bilməz. bu da dövlətin borcudur! burası sistem məsələsidir. sözüm indi onda deyil. dedyim odur ki, müəllimlik, bir çox başqa peşələrdən fərqli olaraq, mənəviyyata (əxlaqı demirəm, əxlaq başqa) birbaşa təsir edən, onu formalaşdıran işdir. odur ki, müəllimliyi özlərinə iş kimi seçənlərin maddi təminatdan asılı olmayan önəmli mənəvi borcu var - yaxşı müəllim olmaq. yaxşı ola bilmədinsə, müəllim ola bilməyəcəksən.
p.s. normativist, kantsayağı yanaşdım, amma bunu həmişə demək istəmişəm. çünki, bunu yalnız sistem problemilə anlatmaq olmur.