10. kitab oxumağa marağım yarandığı ilk zamanlar kitabxanada mənə dostoyevskinin idiot əsərini oxumağı tövsiyə edirlər. o zamanlar da 12-13 yaşındayam, yaşımın xamlığına görə də içində sevgi, dostluq olan, özümdən nəsə tapanda dəyərli adlandırdığım əsərlər oxuduğum vaxtlardı. götürürəm idiotu və başlayıram oxumağa. 10 səhifə, 20 səhifə indi nəsə olar, ya bir azdan olar deyə oxumağa davam edərək sonunda təxminən 80 səhifədə səbrim tükənir və kitabı açmamaq üzrə bağlayıram. əsər haqqında fikrimsə oxumaqdan heç kimin zövq almayacağı bir əsər olduğundan ibarət olur. sonra zaman keçir, həyata baxışım, fikirlərim, maraq dairəm, əsərdən zövq almaq üçün onda nə axtarıramsa dəyişir və bir zamanlar o çox sıxıcı adlandırıb qaytardığım əsəri təkrar-təkrar oxuyaram deyə bitirirəm. sözün qısası oxucunun ədəbiyyata baxışı zamana, fikirlərinə, o an onu məşğul edən düşüncələrinə və oxucu kimi nə qədər təcrübəsi olmasına görə dəyişir. yəni bəzi əsərlərin niyə klassik adlandırıldığını bilmək üçün əvvəlcə oxucu olaraq formalaşmaq lazım gəlir. rus ədəbiyyatını da çoxuna sevdirən məhz belə klassik əsərlərlə zəngin olmasıdır, həm də oxucuda yaratdığı təəssürat digər klassiklərdən bariz şəkildə fərqlənən klassiklərlə.

dünya ədəbiyyatından sevərək oxuduğum çox əsərlər olub. lakin rus ədəbiyyatını mənə görə zirvədə saymaq üçün sadəcə tolstoy və dostoyevskinin varlığı belə kifayət edir. mən onları oxuduğumda bir yazıçının iki və ya üçdən çox əsərini sevərək oxuya bildiyimi gördüm. onları oxuduğumda ədəbi əsərdəki fəlsəfi düşüncələrdən və obrazların daxili aləmindən heç olmadığı qədər təsirləndim. rus ədəbiyyatı mənim üçün əvəzi olmayan ədəbiyyatdır və dünya ədəbiyyatına "karamazov qardaşları", "hərb və sülh" kimi əsərləri bəxş etmiş ədəbiyyat əsla sıxıcı adlandırıla bilməz.