8. bayaq bakı-sumqayıt trasında gördüm. bir cavan xoş görünüşlü qadın, yanında da iki balaca uşağı. yolun solunda-beton piltələrin yanında dayanmışdılar. ancaq yoldan keçən maşınlara yalvarmırdılar. sadəcə orda dayanmışdılar. yolun sağında dayansalar qadının diləndiyini yox, uşaqları ilə birlikdə avtobus gözlədiklərini fikirləşəcəkdim. yanlarından keçəndə maşında olan qəpiklərdən verdim. çox sevindi. mən isə o an gözlərinin içinə baxmağa utandım...

əvvəllər dilənçilərin 95%-i qaraçılar idi. indi əksinə, 5%-i qaraçılardır, qalanları isə bizlərdən biridir. vəziyyət o qədər acınacaqlıdır ki, yazıq qadın bu soyuqda balaca uşaqları ilə yolun kənarında durub kiminsə mərhəmətini gözləyir.

hakimiyyətdən xalqın rifahı üçün artıq nəsə bir kömək gözləmək tamamilə sadəlövhlükdür. birimiz hamıya kömək edə bilmərik. ancaq əlində müəyyən imkanı olan hamı belə hallarla rastlaşanda o insanları nəzərə alsalar çox yaxşı olar. yoxsa gözümüzün qabağında insanlar aclıqdan öləcəklər.