1. əksəriyyəti bir sikim bədii dəyəri olmayan yalançı hoydu-hoydu'ya söykənən sikindirik filmlərdi. xüsusilə son illər çəkilən filmlər buna bariz misaldır. dünən gecə 28 panfilovçu adlı filmlərini izlədim. əslində ümidlərim böyük idi. bir xeyli adam film saytlarında tərifləmişdi. sonradan anlayırsan ki, hamısı sifarişli yazılan rəylərdi. filmi bəyənməyənləri də söyürlər aq niyəsə. filmdən bir az danışım.
məllim, deməli 41-ci ildi, qar qiyamət, bir qrup sovet əskəri heç nə sikinə deyilmiş kimi şaqraq zarafatlarla, gümrah nastroenie ilə, tərtəmiz geyimdə, qırxılmış üzlər ilə şellənirlər. qartopu oynayan rus əskərləri və pəncərədən onları izləyən, bir ata ədasıyla onları süzən komandirləri... təxminən 1 km o tərəfdə də "nemes"lər hücum planı hazırlaryır. ruslar da bu tərəfdə papiros çəkir, başlarına gələn əhvalatlardan söhbər açır, ibrətamiz hekayələr danışır, koroçe gic-gic işlərlə məşğuldular. sırf insanların münasibəti, psixoloji vəziyyəti filmin yalan olduğunu hayqırır. 41-ci il müharibə fotolarını axtariş verdim google'da, real fotolarda o illərin insanı bir balaca kramanyona bənzər tipdədirlər, yəni indiki, şəhər mühitinin yumrulaşmış, hamar üz cizgisindən çox uzaqdırlar. üstəgəl də o soyuqda, xəstəlikdə, qorxuda, insanlar leş günündə olmalıykən bu qaqalar "dəmə qoymaq" ilə məşğuldurlar. rejissor sıçıb məncə olayın içinə. yəni bir bəşər övladı, səngərdə, o soyuqda qiyamətdə, yəqinki aclıqda, informasiya qıtlığında qayıdıb yanındakı əsgərə deyərmi ki, məsələn "...vətən uğrunda ölən varsa vətəndir. bəlkə bu gün, bəlkə də sabah övladlarımız bizi xatırlayar, bu şücaətimiz dillərdən düşməz. başını dik tut qrişa dayı, sən bizə volganın, elbrusun yadigarısan..."
təxmini bu cür boş söhbətlər... bir güllə ilə qırılan alman əsgərləri, az qala tankın lüləyindən içəri girib tank ekipajını biçaqlayan qəhrəman rus əsgərləri. nə bilim. heyhat deyirəm. büdcəsi də guya ianə hesabına yığılıbmış, ortaya çıxan şey - pox!