14. hər dəfə insanı biraz da çox təəccübləndirən hiss. hər dəfə deyirsən ki yəqin daha artıq dözə bilmərəm amma dözürsən. sabah başım daha da çox ağrıyacaq heçnə yemədiyim üçün ancaq metabolizma bir formada özünü vəziyyətə uyğunlaşdırır. hər dəfə yatıb oyandıqdan sonra əslində daha da az ac olduğunu hiss edib sevinir amma nəfəsində qoxan asetonu hiss edib yanan ketonların üçün üzülürsən. bədən özü özünü yeyərək beyini ayaqda saxlamağa çalışır. aclıqın ən pis tərəfi də bu özü-özünü yemənin hiss edilməyə başladığı anlardır. heç bir qida girmədiyi üçün bədən sonraya saxlamış olduğu ehtiyat bazalarını işlətməyə başlayır. əvvəlcə yağlar əridilib sistemə buraxılır. ancaq sonra bu da bəs etməyəndə bədən əzələlərdə ehtiyat üçün saxladığı proteinləri - əzələ toxumalarını dağıdıb sağ qalmağa çalışır. o anı sanki qollarında və əzələlərində hiss etməyə başlayır insan. sanki nələrsə qırılır içində. içində biriləri bir şeyləri dağıdır. bədəninin təsadüfi nöqtələrindən əzələlərin ölüm siqnallarıını hiss edirsən.
yeniyetmə olanda keçirdiyim aclıqlarda əzələlərimin əriməsi kişilik qüuruma toxunurdu, indi deyəsən bir qürurum da qalmayıb. sadəcə tavanı izləyərək qollarımın əriməsinin çıxardığı eşidilməyən amma hiss edilən səsi duyuram. sonra yeniyetməykən günlərlə ac olduqdan sonra başgicəllənmələriylə qarşısından keçdiyim kababçılardan yemək istəmə ya oğurlama planları qurduğum anları xatırlayıram. əvvəl gandhini sonra da 90 yaşında ayaq sümükləri yeyilməyə başladığı üçün yerimə qabiliyətini itirən və bundan bir-iki il sonra bu dərdə dözməyərək yavaş-yavaş ac qalaraq ölümünü çağıran nənəmi xatırlayıram. sonra ölüm üçün ən yaxşı üsulu seçmiş olduğu qənaətinə gəlir və cəsarətini alqışlayıram. yaşmaqdan imtina etmək üçün olduqca asi və cürətli bir üsul kimi göründüyü barədə özümlə razılaşır, küçədə neçə gün ac qala biləcəyimi düşünüb təmiz su arzulayır və onu içmənin xəyalını qurmaqdan əvəzsiz bir zövq alıram.