61. yata bilmədiyim gecələrdə saatlarla yuxuya getməyə çalışmaqdan bezib günün ilk işıqları ilə birlikdə dəyərini bir daha anlayıram siqaretin. səhər tezdən,günün ilk siqaretini (günlərlə yata bilmədiyim üçün günün nə vaxt başlayıb nə vaxt bitdiyin bilməsəm də pəncərədən çöldəki havanı duyaraq yandırmaq daha adi hiss etdirir, reallıq anlayışını itirmiş bədəni hər tüstüdə daha canlı hiss etdirir. təmiz havanı,agacların qoxusunu yavaş-yavaş buruna yaxınlaşdıran yüngül səhər mehi hər nə qədər canll hiss etdirsə də,arabir keçən maşınların qoxusu getdikcə robotlaşan varlığı xatırladır. izah olunması çətin olan hiss olsa da,hər nəfəsdə bunu duymaq və anlamaq bir o qədər asandır.


səhərin gözəlliyi varlığı dolduran boşluluğundadır,yoxsa onsuz da boş olan varlığın hiss etdiyi doğmalığında? anlamaq çətindir.
buludların ortdüyü boz səma qışın qəddarlığını xatırladır. həm bu qədər gözəl,həm də qəddar olmaq necə mümkündür axı? qışın gözəlliyinin illuziyası qəddarlığını görməyinizə mane olur. eyni insanlarda olduğu kimi.
yuxusuzluqdan qaralmış gözlər çox boş,göz qapaqları isə çox ağırdır,amma bu ağırlıq gözlərin bağlanmasına kifayət edəcək qədər deyil.

'nə gözəldir səhərlər bizim böyük ruhumuz,
aşıb-daşan duyğumuz.
şəklindəki sulara, baxaraq ləzzət almaq,
bu mavi şerə dalmaq.
dalğalar kimi qalxmaq, dalğalar kimi enmək,
bəzən hürküb çəkinmək.
hər dalğa bir kişnəyən bəyaz yallı at kimi,
bizim bu həyat kimi'