1. xoşbəxtliyi əxlaqi fəaliyyətin daxili hərəkətverici qüvvəsi və son məqsədi hesab edən təlim.anlayışı elmə immanuel kant gətirib.humanizm aşılamaq baxımından evdemonizm xristianlıq etikasından yüksəkdə durur,çünki xoşbəxtliyi axirət dünyasında deyil yer üzərində görür.